„Telehon” to siedemnaście utworów, utrzymanych w różnych, często zaskakujących stylistykach, których spoiwem jest głos Pabla i jego teksty. Niebanalne jest instrumentarium użyte na tej płycie: od akordeonu i skrzypiec po flugelhorn i nieco zapomniane urządzenia elektroniczne z lat 70-ych i 80-ych. Płyta jest pełna historii, historyjek, opowieści - czasem śpiewanych a czasem nawijanych jak szybko się da. Jest o Warszawie, o przeszłym i o teraźniejszym, czasem blisko poezji a czasem całkiem od niej daleko. Jest na tej płycie miejsce i dla elektroniki i dla dubu, funka, akustycznych piosenek a nawet odrobiny reggae.