Hipisi, Hollywood, narkotyki, polityczni radykałowie i marzenie o wolności. Joan Didion pokazuje Amerykę lat sześćdziesiątych w momencie, gdy stary porządek rozpadał się na jej oczach. „Dryfując do Betlejem” to klasyka reportażu literackiego i jedna z najważniejszych książek o rozpadzie tradycyjnych wartości i kryzysie tożsamości w obliczu gwałtownych przemian kulturowych.

Didion nie stara się zdemaskować bohaterów, lecz próbuje ich zrozumieć. O gwiazdach kina, milionerach, ofiarach morderstw, naiwnych entuzjastach kwasu, ideologach czy snobach z hawajskich elit pisze w taki sposób, że nie wydają się ani nikczemni, ani czarujący, lecz żywi – przegrani, a często piękni, na swój żałosny sposób… Rzadki popis.

‚‚The New York Times Book Review“

Eseje Didion wydają się dzikim i pełnym pasji dramatem, czymś, na co można położyć dłoń, by wybadać puls, czymś do czego można przyłożyć ucho, by usłyszeć opowieść.

„The Village Voice”

Nasza najważniejsza eseistka.

Jerzy Kosiński, „The L.A. Times”