Nagranie pochodzi z roku 1989 i zostało zarejestrowane w Barcelonie. Luciano Pavarotti miał wówczas 54 lata. Zachował w pełni młodzieńczy blask i siłę, czego brakuje już w licznych późniejszych nagraniach. Interesujący jest również zestaw utworów. Znalazło się tu kilka kompozycji, które Pavarotti śpiewał wyłącznie podczas kameralnych recitali, trudno je zatem znaleźć na jego najbardziej popularnych płytach. Do takich muzycznych rarytasów należą utwory Vincenzo Belliniego: `Dolante immagine di fille mia` oraz cztery z cyklu sześciu arii na głos z fortepianem skomponowanych w 1829 r. Na szczególną uwagę zasługuje zwłaszcza `Bella Nice, che d`amore`, której melodię Bellini wykorzystał później w arii Pollione w operze `Norma`. Ciekawy jest też wybór arii, które śpiewa na płycie Luciano Pavarotti. Rozpoczyna od swego numeru popisowego: `Nessun dorma` Kalafa z III aktu `Turandot` Giacomo Pucciniego. Kończy natomiast fragmentem jednej z najsłynniejszych kreacji (aria Nemorina `Una furtiva lagrima` z II aktu `Napoju miłosnego` Gaetano Donizettiego). Jest też Cavaradossi z I aktu `Toski` Pucciniego (`Recondita armonia`), ale już arie kawalera des Grieux z I aktu `Manon Lescaut` Pucciniego (`Donna non vidi mai`) oraz Oronte z II aktu `Lombardczyków` Giuseppe Verdiego (`La mia letizia infondere`) nie kojarzą się w sposób tak oczywisty z wizerunkiem Pavarottiego. Jest też jedno odstępstwo od muzyki włoskiej, to aria Lionela z III aktu `Marthy` Friedricha von Flotowa. Pavarotti zaśpiewał ją z włoskim tekstem `M`appari`. Na płycie znalazły się również włoskie przeboje pieśniarskie: `La danza` Gioacchino Rossiniego, `O sole mio` Eduardo di Capui czy `Marechiare` Francesco Paolo Tostiego. Uzupełnia je kilka mniej nam znanych, a interesujących pieśni włoskich z przełomu XIX i XX w., takich jak `Nebbie` Ottorino Respighiego czy `Occhi di fata` Luigiego Denzy.