Kukurydza to obok rzepaku i pszenicy jedna z najważniejszych roślin rolniczych uprawianych w Polsce. Od 2012 r. areał jej zasiewów przekracza nieco ponad milion ha (ok. 1,2 min ha), a prognozuje się, że w nadchodzących latach może wzrosnąć nawet do półtora miliona ha pod warunkiem, że ceny uzyskiwane za surowiec będą zadowalające. Powierzchnia zasiewów plasuje zatem kukurydzę w czołówce roślin uprawianych w Polsce, dlatego też jest to zboże o znaczeniu strategicznym.

Aby osiągnąć zadowalające efekty produkcyjne, konieczne jest przede wszystkim poznanie tej rośliny i jej wymagań, zwłaszcza co do stanowiska, warunków termicznych, pokarmowych i wodnych. Na najważniejszy parametr wpływający na powodzenie produkcji, tj. klimat i kształtowaną przez niego pogodę, człowiek, jak do tej pory, nie ma większego wpływu, a jak pokazują ostatnie lata, niektóre czynniki meteorologiczne mogą zniweczyć cały trud włożony w uprawę. Za pomocą więc innych działań podejmowanych przez plantatora należy w jak największym stopniu oddziaływać na rośliny, zwiększając ich zdolności produkcyjne. Już sam dobór odpowiedniej odmiany do siewu niemal w 30% decyduje o sukcesie uprawy, podobnie jak szeroko rozumiana agrotechnika, która aż w 40% wpływa na powodzenie produkcji.

Przy uprawie kukurydzy dąży się do tego, aby uzyskać wysoki plon o dobrych parametrach jakościowych, w tym wolny od obecności w nim groźnych dla człowieka i zwierząt mikotoksyn. Po zebraniu roślin z pola wiele także zależy od poprawności zagospodarowania plonu tak, aby w trakcie jego przechowywania nie następowały straty ilościowe i jakościowe.

Mając na uwadze duże i stale rosnące znaczenie gospodarcze kukurydzy, w tym podejmowania się jej uprawy przez nowych plantatorów, bardzo ważne jest stałe podnoszenie wiedzy o tej niesamowitej roślinie, tak aby wydobyć z niej pełen potencjał produkcyjny. Jest to o tyle ważne, że zagrożeń w produkcji nie brakuje, a wręcz przeciwnie - pojawia się ich coraz więcej, choćby wskutek oddziaływania obserwowanych zmian klimatycznych.